Οπως διδάσκουν σε όλα τα σεμινάρια ανάπτυξης καινοτομίας και
δημιουργικότητας, η καλοτυχία μιας εφεύρεσης εξαρτάται πολύ από τις
υπάρχουσες τεχνολογίες υλοποίησής της και από τη συγκυρία κορύφωσης του
ενδιαφέροντος για αυτά που προσφέρει. Επίσης, όπως γνωρίζουμε από την
Ιστορία, στο πρώτο συγκαταλέγεται και η υποδοχή που θα της επιφυλάξουν
οι ήδη αναγνωρισμένοι επαΐοντες του συγκεκριμένου επιστημονικού τομέα,
ενώ στο δεύτερο οι κρατούσες οικονομικοπολιτικές συνθήκες.....Θα δούμε λοιπόν σε αυτό το τελευταίο μέρος του ταξιδιού μας στον κόσμο των εφευρέσεων κάποια παραδείγματα ανακαλύψεων που «δεν ευτύχησαν έγκαιρα». Αλλες διότι αμφισβητήθηκαν έντονα από τους ομοτέχνους και άλλες διότι η υλοποίησή τους δεν βρήκε τη χρυσή τομή κόστους/απόδοσης. Είναι εφευρέσεις που μπορείς να τις κατατάξεις στις ανεδαφικές, τις παρεξηγημένες, τις ατελέσφορες... ή γενικά στις «πριν την ώρα τους». Το βέβαιο είναι ότι η επιτυχής πραγμάτωσή τους θα άλλαζε τότε, ή άλλαξε κατοπινά, ή θα αλλάξει αύριο τον κόσμο μας.
O εφευρέτης του ηλεκτρισμού που... δεν το είπε
Η Βιομηχανική Επανάσταση ξεκίνησε στην Αγγλία, βεβαίως βεβαίως, αλλά τους καρπούς της έδρεψε κυρίως η Αμερική, που δεν είχε τις αγκυλώσεις σεβάσμιων επιστημόνων ή τα καβούρια χρηματοδότησης προκλητικών εφευρέσεων. Χαρακτηριστικές της συντηρητικής στάσης του βρετανικού επιστημονικού κατεστημένου ήταν οι αντιδράσεις του πασίγνωστου βρετανού φυσικομαθηματικού λόρδου Κέλβιν (1824-1907) για τις εφευρέσεις του ραδιοφώνου και του αεροπλάνου: για το πρώτο είπε ότι «δεν έχει κανένα μέλλον» και για το δεύτερο ότι «οι βαρύτερες από τον αέρα μηχανές πτήσης είναι αδύνατες». Κι όμως: μισό αιώνα πριν ένας συμπατριώτης του είχε ανακαλύψει πολλά από αυτά που θα άλλαζαν τον κόσμο του 19ου αιώνα. Αλλά ήταν τόσο μυστικοπαθής ώστε οι ανακαλύψεις του να γίνουν γνωστές με έναν αιώνα καθυστέρησης.
Ο Χένρι Κάβεντις (Henry Cavendish, 1731-1810) ήταν όχι μόνο γόνος αριστοκρατικών οικογενειών αλλά και πιθανότατα ο πλουσιότερος Βρετανός της εποχής του. Ωστόσο ήταν τόσο κοσμοφοβικός ώστε να επικοινωνεί με τους υπηρέτες του με... χαρτάκια και, φυσικά, να μην κοινοποιεί στην επιστημονική κοινότητα τα ευρήματά του. Στη μόνη του δημοσίευση, το «Περί πλασματικών αερίων» («On Factitious Airs»,1766), εμπεριεχόταν η ανακάλυψη του υδρογόνου. Ο Γάλλος Αντουάν Λαβουαζιέ τη διάβασε και επανέλαβε το πείραμα του Κάβεντις, παίρνοντας τελικά τη σχετική δόξα. Τα όσα άλλα είχε ανακαλύψει ο Κάβεντις παρέμειναν μυστήριο ως και τον θάνατό του. Μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα ο γνωστός θεμελιωτής της Δυναμικής θεωρίας του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, Τζέιμς Μάξγουελ, αναψηλάφησε τις σημειώσεις του θανόντος, για να διαπιστώσει ότι ο περίεργος εκείνος άνθρωπος υπήρξε ένας φωστήρας που είχε ανακαλύψει πολύ νωρίτερα την έννοια του ηλεκτροστατικού δυναμικού, τη σχέση ανάμεσα στο ηλεκτρικό δυναμικό και στο ηλεκτρικό ρεύμα (κατοπινός Νόμος του Ωμ), την έννοια της διηλεκτρικής σταθεράς ενός υλικού, τον νόμο αντίστροφου τετραγώνου για την εξάρτηση της ηλεκτροστατικής δύναμης από την απόσταση (κατοπινός Νόμος του Coulomb), τους νόμους κατανομής του ρεύματος σε παράλληλα κυκλώματα (κατοπινές γέφυρες Wheatstone), καθώς και το ότι ήταν ο πρώτος που υπολόγισε τη μέση πυκνότητα της Γης και τη χημική σύσταση της ατμόσφαιρας.
Η τηλε-ενέργεια του Τέσλα.....
Διαβάστε περισσότερα στο: www.tovima.gr