Χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο στα μεγάλα events των κατασκευαστών κονσολών (γιατί περί events πρόκειται, και κακώς αναφερόμαστε σε αυτά ως press conferences) στην E3 - άσχετα αν, τις περισσότερες φορές, ο πιο πολύς θόρυβος προέρχεται από εργαζόμενους της εκάστοτε εταιρίας, και όσοι...
δημοσιογράφοι βρισκόμαστε στο κοινό, προσπαθούμε κάθε φορά να δούμε από πού ο σαματάς.
Εκτός από τα events της Nintendo - ΟΛΟΙ χειροκροτούν στα events της Nintendo.
Και όλοι χειροκρότησαν στο event της Sony στις 10 Ιουνίου, όπου ο Jack Tretton ανήγγειλε θριαμβευτικά ότι το PS4 δεν θα είχε κανενός είδους DRM και δεν θα απαιτούσε συνεχή σύνδεση στο internet για να λειτουργήσει - σμπαραλιάζοντας, ουσιαστικά, το δημόσιο πρόσωπο της Microsoft, που επέμενε ότι το Xbox One πρέπει οπωσδήποτε να τσεκάρει online μία φορά το 24ωρο, αλλιώς θα αποκλείει την πρόσβαση στα παιχνίδια του. Τόσο καλά νέα ήταν αυτά, παρόλο που επρόκειτο απλώς για τη διατήρηση των πραγμάτων ως είχαν μέχρι εκείνη την ώρα - ως έχουν αυτή τη στιγμή στο PS3 και στο Xbox 360. Τόσο πολύ φοβηθήκαμε το always-online μέλλον, που σηκωθήκαμε όρθιοι να χειροκροτήσουμε τη Sony, που πρόβαλλε την (παραλληλεπίπεδη) ασπίδα της μπροστά στο θεριό και μας προφύλαξε από τη φλόγα.
Και το ίδιο το θεριό, όμως, φοβήθηκε - η Microsoft, τελικά, κάνοντας μια στροφή 180 μοιρών που γέννησε μια καινούρια ονομασία για το Xbox και μαλακώνοντας την, ως τότε ανένδοτη, στάση της, αποφάσισε να αποσύρει όλους τους περιορισμούς που προκάλεσαν τη μάνητα του κοινού (και, υποθέτει κανείς, και την ιπποτική κίνηση της Sony). Όχι πια κλειδωμένα παιχνίδια σε λογαριασμό, όχι πια περιορισμός σε δανεισμό ή μεταπώληση παιχνιδιών, όχι πια always-online απαίτηση. Όχι πια δάκρυα.
Όχι πια κλειδωμένα παιχνίδια σε λογαριασμό, όχι πια περιορισμός σε δανεισμό ή μεταπώληση παιχνιδιών, όχι πια always-online απαίτηση. Όχι πια δάκρυα.
Never online?
Έτσι, βρισκόμαστε και πάλι (σχεδόν) στην αρχή: με δύο πολύ ισχυρά μηχανήματα, έτοιμα να εισάγουν τη νέα γενιά κονσολών. Και τώρα, κανένα από τα δύο τους δεν μας υποχρεώνει να είμαστε online όταν τα χρησιμοποιούμε! Ζήτω!Ή μήπως μας υποχρεώνουν και τα δύο;
Το γεγονός είναι ότι και στις δύο κονσόλες, το internet είναι ένα βασικό κομμάτι της εμπειρίας τους - όπως, άλλωστε, και στις κονσόλες της τωρινής γενιάς, οι οποίες μπορεί να μη σχεδιάστηκαν από την αρχή με τον online κόσμο κατά νου, αλλά προσαρμόστηκαν σε αυτόν μέσα στα χρόνια, και μαζί τους κι εμείς. Τα οφέλη της συνδεδεμένης κονσόλας είναι, φυσικά, πολλά: πέρα από το multiplayer, έχεις άμεσα και αυτόματα patches παιχνιδιών, ενημερώσεις λογισμικού, friends lists, leaderboards και ένα σωρό άλλα πράγματα που ενισχύουν την εμπειρία του χρήστη.
Αυτά τα χαρακτηριστικά, όχι μόνο θα περάσουν στη νέα γενιά, αλλά θα είναι περισσότερα και βελτιωμένα. Το PS4, για παράδειγμα, υπόσχεται να επιτρέπει στον παίκτη να αγοράζει ψηφιακά ένα παιχνίδι, και να ξεκινά να το παίζει πριν αυτό να έχει κατέβει. Και οι δύο κονσόλες διαθέτουν δυνατότητα εγγραφής του παιχνιδιού που παίζουμε, ώστε μετά να το κόψουμε σε κλιπάκια και να το μοιραστούμε με φίλους στο internet - μάλιστα, το PS4 υπόσχεται ακόμη περισσότερα, όπως τη δυνατότητα να δώσουμε σε ένα φίλο μας τον έλεγχο του παιχνιδιού που παίζουμε στην κονσόλα μας, μέσω δικτύου!
Όλα αυτά, προσέξτε, χωρίς να έχουμε ξεκινήσει καν να παίζουμε ένα παιχνίδι. Στα παιχνίδια, τα online χαρακτηριστικά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Οι Driveatars (κάθε φορά που γράφω αυτή τη λέξη, οδηγούμαι ένα βήμα πιο κοντά στην παραφροσύνη) στο Forza Motorsport 5, είναι ψηφιακοί αντίπαλοι, των οποίων η AI χρησιμοποιεί δεδομένα από την οδηγική συμπεριφορά των φίλων σας, για πιο ρεαλιστικές κόντρες. Το Titanfall είναι ένα καθαρό online shooter - το ίδιο και το Destiny, το οποίο δεν μπορεί καν να παιχθεί offline. Στο Watch Dogs, η σύνδεση στο internet εμπλουτίζει το gameplay με, μεταξύ άλλων, άλλους παίκτες που εισβάλλουν στο παιχνίδι σας. Το The Division, το Planetside 2 και το World of Tanks, που έρχονται στις κονσόλες, είναι ουσιαστικά MMOs.
Ένα από τα πιο διαφημισμένα χαρακτηριστικά του Xbox One, είναι η βοήθεια του cloud για τη λειτουργία του - χαρακτηριστικό που η Microsoft επιβεβαίωσε ότι θα συνεχίσει να υπάρχει, παρόλο που το Xbox One πλέον δεν θα απαιτεί υποχρεωτικά συνεχή σύνδεση στο internet. Το "cloud" είναι από τους πιο κουρασμένους όρους της πληροφορικής, βέβαια, και η ασάφειά του βοηθά οποιονδήποτε χρησιμοποιεί τον όρο να μπορεί να λέει σχεδόν ό,τι του κατέβει, χωρίς να εξηγεί και πολλά. Στην προκειμένη περίπτωση, το δίκτυο των servers που έχει στην κατοχή της η Microsoft, ένα από τα μεγαλύτερα στον πλανήτη, υποτίθεται ότι μπορεί να ενισχύει την υπολογιστική ισχύ του Xbox One, αναθέτοντας πολλούς από τους απαιτούμενους υπολογισμούς σε εικονικά συστήματα μέσα στους servers - μετατρέποντας, έτσι, το Xbox One σε ισχυρότερο μηχάνημα από ό,τι του επιτρέπει το hardware του.
Σαν ιδέα, είναι αρκετά φιλόδοξη - ακόμη και θεωρητικά δυνατή. Στην πράξη, βεβαίως, κολλάει σε κάποια εμπόδια, τα οποία όμως δεν υπάρχει λόγος να υποθέσει κανείς ότι δεν θα ξεπεραστούν καθώς η κονσόλα θα πατάει σιγά σιγά στα πόδια της και η τεχνολογία θα προχωρά, προσφέροντας ταχύτερες γραμμές και ισχυρότερα μηχανήματα. Και ίσως πράγματι, να δούμε εντυπωσιακά πράγματα να λαμβάνουν χώρα με τη βοήθεια αυτής της τεχνολογίας. Ή μπορεί να μη λειτουργήσει ποτέ σωστά και οι developers σιγά σιγά να την εγκαταλείψουν. Όπως και να 'χει όμως, για να λειτουργήσει το εν λόγω χαρακτηριστικό, η κονσόλα πρέπει να είναι, πάμε όλοι μαζί: συνδεδεμένη στο internet.
Βλέπουμε ότι σχεδόν για τα πάντα, η βιομηχανία κινείται ασταμάτητα προς το δίκτυο. Και σε πολλές περιπτώσεις, αυτό δεν είναι καν για κακό.
Walking on clouds
Δεν πρόκειται καν να πιάσω θέματα δικτυακών υπηρεσιών και εφαρμογών όπως social media, streaming μουσικής ή ταινιών κλπ., αφενός γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτά θα είναι διαθέσιμα στη χώρα μας, αφετέρου επειδή τις κονσόλες μας τις αγοράζουμε πρώτα για να παίξουμε παιχνίδια και μετά για όλα τα άλλα. Ωστόσο, βλέπουμε ότι σχεδόν για τα πάντα, η βιομηχανία κινείται ασταμάτητα προς το δίκτυο. Και σε πολλές περιπτώσεις, αυτό δεν είναι καν για κακό - πολλά από τα χαρακτηριστικά που περιγράφονται, μοιάζουν όντως να κάνουν τα παιχνίδια καλύτερα, ή πιο όμορφα, ή πιο πλούσια. Προφανώς και όλα αυτά πρέπει να αποδειχθούν και στην πράξη, αλλά η υπόσχεση αυτή τη στιγμή υπάρχει και είναι γλυκιά.Ναι λοιπόν, γλυτώσαμε την απαίτηση του hardware για συνεχή σύνδεση στο internet. Όμως δύσκολα θα αποφύγουμε αυτή την απαίτηση στα παιχνίδια που παίζουμε. Κι αυτό επειδή, αν τραβήξουμε το καλώδιο, θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε μεν κάποια από τα παιχνίδια μας, αλλά θα είναι... ελαφρώς χειρότερα. Πιο άσχημα, ίσως, ή πιο φτωχά. Πιο μοναχικά.
Είναι οπωσδήποτε σπουδαίο που έχουμε πλέον την επιλογή - που το τράβηγμα του καλωδίου δε μας τιμωρεί με αποκλεισμό από τη συσκευή που αγοράσαμε. Ό,τι κι αν υπόσχεται μια μελλοντική τεχνολογία, δεν μπορείς να σέρνεις τον κόσμο από τα μαλλιά προς αυτή, μόνο με την υπόσχεση. Αλλά τώρα που έχουμε την επιλογή, αν τραβήξουμε το καλώδιο, ίσως κλείνουμε τα μάτια μας σε έναν ολόκληρο καινούριο κόσμο που ανοίγεται εκεί έξω, όπου ενδεχομένως να παίζεται το πραγματικά συναρπαστικό παιχνίδι.