Φτάσαμε σε ένα σημείο που όλο το διαδίκτυο μίλαγε για τα περίφημα
νομοθετήματα SOPA/PIPA/ACTA/CISPA και με πολλούς ανθρώπους για πρώτη
φορά να καταλαβαίνουν την δύναμη του διαδικτύου και την αναγκη έλεγχου
που υπάρχει σε αυτό.
Σαν osarena, όσες φορές έχουμε αναφερθεί σε όλα αυτά, σαφώς και έχουμε διαχωρίσει την θεση μας, φωνάζοντας και.... δίνοντας παραδείγματα και γεγονότα, ότι όλα αυτά ΔΕΝ αφορούν μόνο το διαδίκτυο, μα θα έχουν αντίκτυπο και εφαρμογη στην ίδια μας την καθημερινότητα.
Όλα αυτά ειναι μέτρα καταστολής που δίνονται στους ανθρώπους σερβιρισμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να τα δεχθούν αδιαμαρτύρητα και μάλιστα πιστεύοντας ότι είναι για το καλό τους. Πάντα μα πάντα σε τέτοια μέτρα αν ανατρέξετε, θα δείτε πως σερβίρουν και κάποιον κίνδυνο. Τρομοκρατία, χάκερς, κλπ.
Και δυστυχώς πάντα μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων θα υποκύπτει και θα πιστεύει όλα αυτά τα διλήμματα και την προπαγάνδα που του κανουν καθημερινά πλύση εγκεφάλου.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαίες οι διάφορες κρίσεις που προκύπτουν με την καταιγίδα επιβολής μέτρων και νομοθεσιών παράλληλα.
Δεν έχει σημασία να επεκταθώ περισσότερο σε αυτά, μα νομίζω ένα παράδειγμα θα γίνει αντιληπτό από όλους. Όταν οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες μιλούν για τρομοκράτες, παρακρατικούς, αναρχικούς, χακερς και λοιπά, δείτε το από μια άλλη οπτική:
Πριν πολλούς αιώνες οι αιώνες οι Τούρκοι κατακτητές της Ελλάδας, ονόμαζαν τους κλέφτες και αρματολούς και την Φιλική Εταιρεία, σαν τρομοκράτες.
Οι ίδιοι όμως θεωρούσαν εαυτούς ως επαναστάτες όπως και εμείς τώρα τους θεωρούμε το ίδιο μα και ήρωες, ιστορικά.
Ας δούμε λοιπόν, από ποιο σημείο έχει αρχίσει έντονα η επιβολή έλεγχου του διαδικτύου και πως φτάσαμε σε αυτά τα νομοσχέδια εκτρώματα, μα ακόμα χειρότερα πως φτάσαμε να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να μας στερούν βασικές αρχές ελευθερίας και να το δεχόμαστε στωικά.
Το αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Κοινοβούλιο, υπαναχωρεί στο ACTA, αυτή την στιγμη, μας ειναι παντελώς αδιάφορο. Είναι παραπάνω από βέβαιο πως με άλλον τρόπο οι πράξεις που προβλέπει το ACTA θα εφαρμοστούν στο ακέραιο, καθώς μέρη αυτών ήδη εφαρμόζονται.
Εδώ να ξεκαθαρίσουμε πως “πατρίδα” του διαδικτύου θεωρείται η Αμερική (ΗΠΑ). Από εκεί άλλωστε ξεκινούν και τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον του καθημερινού ανθρώπου η τα μαχητικά “έξυπνα” αεροσκάφη, με τις “έξυπνες” βόμβες που σκοτώνουν λαούς ολόκληρους.
Από την χώρα που επιβάλλει την… δημοκρατία (της) στην υφήλιο.
Διεργασίες και σκέψεις υπαρχουν από πριν. Έτσι το 1996, εμφανίζεται το πρώτο προς ψήφιση νομοσχέδιο, έχοντας σαν απώτερο στόχο τον έλεγχο του τότε αναπτυσσόμενου διαδικτύου:
1. Communications Decency Act (1996)
Εδώ σαν πρόσχημα υπήρξε ο έλεγχος της πορνογραφίας στο διαδίκτυο. Ωφελημένοι κυρίως από αυτό θα ήταν η βιομηχανία του θεάματος.
Βλέπετε ΠΑΝΤΑ, όταν ψηφίζεται ένα νομοσχέδιο, ασχέτως του τι αφορά, εμμέσως είναι προς όφελος συγκεκριμένων ισχυρών συμφερόντων.
Το Αμερικάνικο Κογκρέσο βρέθηκε σε αδιέξοδο, καθώς όπως αποδειχθεί το συγκεκριμένο προς ψήφιση νομοσχέδιο ερχόταν αντιμέτωπο με την Πρώτη Τροποποίηση δικαιωμάτων του συντάγματος των ΗΠΑ.
Τελικά δεν πέρασε εκείνη την εποχή.
2. Child Online Protection Act (1998)
Εδώ δυο χρόνια αργότερα, έρχονται πιο οργανωμένοι και προσπαθώντας να έχουν και την κοινή γνώμη μαζί τους. Ευαίσθητο βλέπετε το πρόσχημα, καθώς αφορούσε την προστασία των παιδιών.
Όπως ήταν αναμενόμενο το νομοσχέδιο αυτό ψηφίστηκε. Ευτυχώς όμως υπήρξαν κάποιες φωνές διαμαρτυρίας από κάποιους διορατικούς ανθρώπους και έτσι εκμεταλλευόμενοι το δαιδαλώδες νομικό σύστημα, απέδειξαν πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν πολύ ακαθόριστο και γενικό, language too broad όπως λένε οι Αμερικάνοι και έτσι με ομοσπονδιακό διάταγμα δεν τέθηκε σε ισχύ.
3. Internet School Filtering Act (1998)
Βλέποντας πως το θεμα με τα παιδιά είναι πολύ καλό πρόσχημα, επανήλθε μια νέα πρόταση για έλεγχο στην ουσία όλων των μαθητών και φοιτητών, δίνοντας τους κοινώς περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Αρκετά σημεία αυτού του νομοσχεδίου και στο σημείο που αφορούσαν εκπαιδευτικά ιδρύματα, περάσαν, μα παρ’ ολ’ αυτά το νομοσχέδιο σαν σύνολο απερρίφθη, κυρίως λόγω της αντίκρουσης του με στοιχεία του συντάγματος την ΗΠΑ και πάλι.
4. Deleting Online Predators Act (2006)
Μεσολαβεί ένα διάστημα κοσμογονικών αλλαγών στον πλανήτη. Οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις σε κάθε γωνιά. Οι ΗΠΑ με συμμάχους την Ευρώπη, δίνουν “μαθήματα δημοκρατίας” και έτσι οι πολυεθνικές τους προελαύνουν σε νέες αγορές, ισοπεδώνοντας τις τοπικές αγορές (όπως στην Ελλάδα πριν δεκαετίες, όσοι πιο μεγάλοι θυμόσαστε που λίγο μετά την είσοδο στην τότε ΕΟΚ, κάηκαν τα Μινιόν και Κατρατζος, χάθηκαν τα μπακάλικα και ψιλικατζίδικα από τις γειτονιές και ήραν οι πολυεθνικές αλυσίδες και super-markets).
Στο μεταξύ, ενώ κυβερνήσεις και εταιρείες ειναι απασχολημένες με την επιβολή τους στον κόσμο, το διαδίκτυο έχει κάνει την μεγάλη έκρηξη και έτσι η πρόταση που υπήρξε τώρα ήταν πολύ πιο οργανωμένη.
Και πάλι με πρόσχημα τα παιδιά, προσπαθούν να περάσουν ένα νομοσχέδιο που στην ουσία και με τις νομικίστικες ερμηνείες του, έδινε το δικαίωμα να γινεται άρνηση πρόσβασης σε στοχευμενους χρήστες σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες.
Διαδίκτυο υπό έλεγχο δηλαδή, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Καθόλου τυχαίο πως εκείνη την εποχή το ακτιβιστικο κίνημα στις ΗΠΑ ήταν πλήρως ενεργό και με κινητοποιήσεις μέσω διαδικτύου, γνωρίζοντας στους ανθρώπους πράγματα που αγνοούσαν.
Τελικά, ύστερα από αντίδραση εκπαιδευτικών και πανεπιστημιακών και φοιτητικών οργανώσεων το νομοσχέδιο αυτό δεν πέρασε, καθώς κάτι τέτοιο συνεπαγόταν πως θα περιορίσει την πρόσβαση σε εκπαιδευτικά χρήσιμες πληροφορίες.
5. Intellectual Property Enforcement Act (2007)
Τα πράγματα πλέον έχουν αγριέψει. Εδώ γινεται ευθαρσώς λόγος Πνευματικής Ιδιοκτησίας και την δυνατότητα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης να πιέσει αστικές κατηγορίες εναντίον των υπόπτων για παράβαση.
Και όλα αυτά κατόπιν υποδείξεων ιδιωτών και εταιρειών. Γίνεται αντιληπτό πως ένα από τα ζητούμενα είναι να δημιουργηθούν εξιλαστήρια θύματα για εκφοβισμό και παραδειγματισμό.
Αυτό υπήρξε πρόταση σε συνεδρίαση του Κογκρέσο και στην πράξη μπήκε στις καλένδες.
6. Cybersecurity Act (2009)
Εδώ πλέον έχουμε θράσος και την απροκάλυπτη παρέμβαση, φανερώνοντας πως τον έλεγχο τον έχουν καθαρά οι εταιρείες που επιβάλλουν τις απόψεις τους στις κυβερνήσεις.
Μεγάλη κατακραυγή και αν υπήρχε η πρόθεση να περάσει, αναγκαστικά κάτω από την πίεση των καταστάσεων απερρίφθη.
7. Cybersecurity Act (2010)
Εδώ είχαμε κάτι που ξεκίνησε ένας ακόμα εξαγορασμένος γερουσιαστής ο Joe Lieberman, ο οποίος προσπάθησε να περάσει μουλωχτά το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, τ’ οποίο δεν διέφερε στο παραμικρό από τις τακτικές που ακολουθούσε η Κίνα.
Φοβούμενοι την διεθνή κατακραυγή και επιπτωσεις, δεν το ψηφίσαν.
8. Combating Online Infringement and Counterfeits Act (2010)
Ο τίτλος και μόνο, καταμαρτυρεί την ουσία και την μοχθηρότητα αυτού του τερατουργήματος. Οι ακτιβιστικες οργανώσεις αντέδρασαν έντονα και έπειτα από έντονες πιέσεις ο δημοκρατικός γερουσιαστής του Oregon, Ron Wyden, ανάγκασε την Senate Judiciary Committee, να το απορρίψει πριν πάει προς ψήφιση.
9. PROTECT IP Act (2011) (2010)
Και φτάσαμε στο περιβόητο PIPA, λίγους μήνες αργότερα. Όπως παρατηρειτε οι πιέσεις και οι προσπάθειες είναι έντονες. Ενώ παράλληλα η μέγγενη σφίγγει τον καθημερινό άνθρωπο του πλανήτη με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, το ζητούμενο ειναι ο έλεγχος της πληροφορίας και ο εξαναγκασμός των καταναλωτών σε συγκεκριμένες αγορές, ενώ παράλληλα φίμωνε κάθε προσπάθεια δημιουργίας.
Εδώ όμως το θέμα αυτό φαινόταν να κάνει ζημιά σε μεγάλους παίκτες του διαδικτύου, οικονομικούς κολοσσούς με έδρα τις ΗΠΑ, όπως για παράδειγμα Facebook, Google, κλπ.
Το νομοσχέδιο αυτό, δεν πέρασε μα στην πράξη, μπήκε στο συρτάρι ώστε να τροποποιηθεί, προκειμένου να μην πλήττει τις εταιρείες αυτές, παρά μόνο τον καθημερινό άνθρωπο.
10. Stop Online Piracy Act (2011)
Και πράγματι αυτό έγινε. Έτσι αντί του PIPA, λίγο αργότερα είχαμε μια πιο βελτιωμένη και πιο αυταρχική πρόταση. Το περιβόητο SOPA.
Τον σάλο που ακολούθησε τον θυμόσαστε. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η προεκλογική περίοδος των ΗΠΑ.
Το νομοσχέδιο δεν αναιρέθηκε, μα μπήκε στο συρτάρι, ώστε “να βρεθεί μια λυση”.
11. Anti Counterfeiting Trade Agreement (2012)
Tην λυση καλείται να δώσει η Ευρώπη στην προκειμένη. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι, κρυφά από τους περισσότερους λαούς, υπογράφουν στο Κιότο της Ιαπωνίας την συνθήκη ACTA.
Το μέρος και οι παρευρισκόμενοι περνούν το μήνυμα πως μιλάμε και πάλι για παγκόσμιο νόμο, με την διάφορα πως αυτή την φορά γινεται προσπάθεια να επιβληθεί μέσω Ευρώπης.
Η Ελληνική Κυβέρνηση, ακόμα δεν έχει ενημερώσει για το παραμικρό και μάλιστα ήταν από τις πρώτες που συνυπέγραψε αυτό το νομοσχέδιο.
Διόλου τυχαίο τα επεισόδιά και η θέσπιση μέτρων που λαμβάνονταν στην Ελλάδα, κατασταλτικού πάντα χαρακτήρα και απάνθρωπα, ελέω κρίσης.
Οι αντιδράσεις κορυφώθηκαν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δηλωνει πως δεν θα το ψηφίσει. Στην πράξη το νομοσχέδιο έχει σπάσει σε κομμάτια και διατάξεις του έχουν περάσει εμμέσως πλην σαφώς μέσα σε άλλους νόμους του Ευρωκοινοβουλίου.
Μάλλον χρειάζεται μια βοήθεια από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού:
12. Cyber Intelligence Sharing and Protection Act (2012)
Πραγματικά νοσηρό και εφιαλτικό. Αν τα προηγούμενα τα χαρακτηρίζαμε ως φασιστικά, αυτό είναι κάτι ακόμα περισσότερο.
Περιλαμβάνει όλα τα προηγούμενα, πλήρως βελτιωμένα και πιο αυταρχικά, ενώ συγχρόνως δίνει και το δικαίωμα της ανοιχτής παρακολούθησης και για πρώτη φορά ειναι κραυγαλέα τα παράθυρα που έχει αυτό το τέρας νόμος για επιβολή αυτών και στην ίδια την καθημερινότητα. Πάντα ηταν και αυτό το ζητούμενο, μα εδώ έχουν ξεσαλώσει εντελώς.
Το νομοσχέδιο είναι σε αναμονή και όπως όλα δείχνουν η θα ψηφιστεί στο σύνολο του η στα περισσότερα μέρη του.
Οι συνεχείς προσπάθειες κρατών και πολυεθνικών για την αστυνόμευση του κυβερνοχώρου και τη συρρίκνωση των ψηφιακών μας δικαιωμάτων κινητοποιούν όλο και περισσότερους ανθρώπους να αντισταθούν και να συγκροτήσουν κοινότητες αγώνων με δράση τόσο στα ψηφιακά μέσα όσο και στον δρόμο. Ένα νεαρό κοινωνικό κίνημα παγκοσμίου βεληνεκούς, απότοκο των συγκρούσεων και των αντιφάσεων της μεταβιομηχανικής κοινωνίας, γεννιέται και γιγαντώνεται σε αρμονική σύνδεση με το σύνολο των λοιπών κινημάτων για την κοινωνική απελευθέρωση.
Οι κοινωνικοί αγώνες για τα ψηφιακά δικαιώματα από την ψηφιακή διαμαρτυρία και τον κυβερνοακτιβισμό μέχρι την κάθοδο στον δρόμο δεν αποτελούν ούτε πολυτέλεια ούτε απολιτική αποσπασματικότητα.
Τα νέα ψηφιακά μέσα κομίζουν διευρυμένες δυνατότητες και προοπτικές για την ανθρώπινη επικοινωνία, την συλλογική οργάνωση και την πολιτική δράση.
Συντελούν στη μετάλλαξη της δημόσιας σφαίρας των βιομηχανικών κοινωνιών με τρόπους που ευνοούν την ενίσχυση της θέσης των απελευθερωτικών κινημάτων μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Άλλωστε, πριν από κάθε μεγάλη κοινωνική επανάσταση των προηγούμενων αιώνων παρατηρούνταν αντίστοιχες μεταλλάξεις της δημόσιας σφαίρας, που επέτρεπαν την άνοδο ισχυρών κοινωνικών υποκειμένων – πρωταγωνιστών τέτοιων μετασχηματισμών.
Τα νέα μέσα δημιουργούν καινούργιους όρους και για τη συνεργασία των ανθρώπων, συγκροτώντας κοινά αγαθά και πλούτο στον πυρήνα της βιοπολιτικής παραγωγής, δηλαδή στην κόψη των πιο προηγμένων παραγωγικών τομέων της καπιταλιστικής οικονομίας.
Τέλος, οι εξελίξεις στις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών καθιστούν δυνατή την ίση πρόσβαση όλων στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης και μνήμης. Αυτό που ακόμη δεν διαθέτουμε είναι το πολιτικο – οικονομικό σύστημα, με το οποίο θα πραγματώσουμε κάτι τέτοιο (δείτε περισσότερα).
Ο χαρακτήρας των Alan Moore και David Lloyd, ο γνωστός V (V for Vendetta), λέει σε κάποιο σημείο το αυτονόητο:
Ονειρεύονται, φαντασιώνονται μία γενικευμένη επίθεση στο «σύστημα» που θα το παραλύσει και θα φέρει τη «δύναμη» πίσω σε μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες ώστε να αποκτήσει ξανά η ζωή ταυτότητα και ανθρώπινο περιεχόμενο.
Η “εξέλιξη” μπορεί πράγματι να μοιάζει αργή.
Όμως, ας μην ξεχνάμε πως η κλίμακα των όσων συμβαίνουν, είναι γιγάντια, είναι κυριολεκτικά πλανητική και διεθνική.
Όσο αργή και να είναι η “εξέλιξη”, σύντομα-δηλαδή χθες- θα βρεθούμε όλοι στην ανάγκη να πάρουμε συγκεκριμένη θέση και να αποφασίσουμε με ποια πλευρά είμαστε.
Φοβάμαι, πως καθώς έχουμε μπει για τα καλά σε έναν νέο μεσαίωνα, επιστρέφουν ακάθεκτες και απαιτητικές οι κάθετες επιλογές, χωρίς ενδιάμεσους τόνους.
Κάτι το οποίο είχε χαθεί για τα καλά από την ανάγνωση και την ερμηνεία της πραγματικότητας, για πολλά χρόνια.
Από το «μαύρο» έως το «άσπρο» μεσολαβούσαν πάμπολλες αποχρώσεις μόνο που όχι μόνο άρχισαν να γκριζάρουν, αλλά τείνει να επικρατήσει το μαύρο με μία ελάχιστη φέτα λευκού. Το 1%.
Εδώ και χρόνια, οι ειδήσεις είναι μία κινηματογραφική ταινία.
Με μουσική, δραματικούς τίτλους, τρέιλερ, και «παθιασμένους» αφηγητές που περιγράφουν την εκάστοτε φρίκη:
Του πολέμου, του λιμού, του σεισμού, του καταποντισμού, της φωτιάς, της βομβιστικής επίθεσης, των ακρωτηριασμένων κορμιών, των βιασμένων παιδιών και πάει λέγοντας.
Μια φορά κι’ έναν καιρό, οι ειδήσεις ήταν ψυχρές κι ουδέτερες χωρίς το παραμικρό διακοσμητικό στοιχείο.
Έτσι, κάθε είδηση έμενε στην πραγματική διάσταση που αφορούσε στον κάθε ένα αποδέκτη και κυρίως άφηνε όλα τα περιθώρια στη σκέψη να λειτουργήσει με κρίση.
Κυρίως από τον πόλεμο στον Κόλπο και μετά, άρχισαν να μπαίνουν τα κινηματογραφικά και σκηνοθετικά στοιχεία. Έτσι, όσο η πραγματική φρίκη πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο, τόσο και η απάθεια εξαπλώνεται σαν επιθετικός μεταστατικός καρκίνος. Είναι απλό. Λίγη υποβλητική μουσική, υπότιτλοι και αφήγηση σε αργό ρυθμό μετατρέπουν τα πάντα σε «έργο».
Οι συστηματικοί αναγνώστες του osarena, έχουν διαβάσει τα όχι και λίγα σχετικά αρθρα. Οι υπόλοιποι με απλή αναζήτηση στην σελίδα, θα βρείτε πολλά και ενδιαφέροντα.
Θα επαναλάβουμε ότι για εμάς όλα αυτά δεν περικλείονται στο διαδίκτυο. Γνωρίζουμε καλά πως στην προκείμενη περίπτωση το διαδίκτυο είναι η απαρχή. Η αφετηρία για την στέρηση δικαιωμάτων και ελευθερίων. Στη συνέχεια όλα αυτά θα έχουν πλέον την απαραίτητη νομική υπόσταση για να βρουν εφαρμογη σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Το συγκεκριμένο άρθρο έρχεται την ημέρα που όλοι γράφουν για “νίκη” ενάντια στο ACTA. Εμείς όμως, δεν βλέπουμε την παραμικρή νίκη:
πηγή
Σαν osarena, όσες φορές έχουμε αναφερθεί σε όλα αυτά, σαφώς και έχουμε διαχωρίσει την θεση μας, φωνάζοντας και.... δίνοντας παραδείγματα και γεγονότα, ότι όλα αυτά ΔΕΝ αφορούν μόνο το διαδίκτυο, μα θα έχουν αντίκτυπο και εφαρμογη στην ίδια μας την καθημερινότητα.
Όλα αυτά ειναι μέτρα καταστολής που δίνονται στους ανθρώπους σερβιρισμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να τα δεχθούν αδιαμαρτύρητα και μάλιστα πιστεύοντας ότι είναι για το καλό τους. Πάντα μα πάντα σε τέτοια μέτρα αν ανατρέξετε, θα δείτε πως σερβίρουν και κάποιον κίνδυνο. Τρομοκρατία, χάκερς, κλπ.
Και δυστυχώς πάντα μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων θα υποκύπτει και θα πιστεύει όλα αυτά τα διλήμματα και την προπαγάνδα που του κανουν καθημερινά πλύση εγκεφάλου.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαίες οι διάφορες κρίσεις που προκύπτουν με την καταιγίδα επιβολής μέτρων και νομοθεσιών παράλληλα.
Δεν έχει σημασία να επεκταθώ περισσότερο σε αυτά, μα νομίζω ένα παράδειγμα θα γίνει αντιληπτό από όλους. Όταν οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες μιλούν για τρομοκράτες, παρακρατικούς, αναρχικούς, χακερς και λοιπά, δείτε το από μια άλλη οπτική:
Πριν πολλούς αιώνες οι αιώνες οι Τούρκοι κατακτητές της Ελλάδας, ονόμαζαν τους κλέφτες και αρματολούς και την Φιλική Εταιρεία, σαν τρομοκράτες.
Οι ίδιοι όμως θεωρούσαν εαυτούς ως επαναστάτες όπως και εμείς τώρα τους θεωρούμε το ίδιο μα και ήρωες, ιστορικά.
Ας δούμε λοιπόν, από ποιο σημείο έχει αρχίσει έντονα η επιβολή έλεγχου του διαδικτύου και πως φτάσαμε σε αυτά τα νομοσχέδια εκτρώματα, μα ακόμα χειρότερα πως φτάσαμε να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να μας στερούν βασικές αρχές ελευθερίας και να το δεχόμαστε στωικά.
Το αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Κοινοβούλιο, υπαναχωρεί στο ACTA, αυτή την στιγμη, μας ειναι παντελώς αδιάφορο. Είναι παραπάνω από βέβαιο πως με άλλον τρόπο οι πράξεις που προβλέπει το ACTA θα εφαρμοστούν στο ακέραιο, καθώς μέρη αυτών ήδη εφαρμόζονται.
Εδώ να ξεκαθαρίσουμε πως “πατρίδα” του διαδικτύου θεωρείται η Αμερική (ΗΠΑ). Από εκεί άλλωστε ξεκινούν και τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον του καθημερινού ανθρώπου η τα μαχητικά “έξυπνα” αεροσκάφη, με τις “έξυπνες” βόμβες που σκοτώνουν λαούς ολόκληρους.
Από την χώρα που επιβάλλει την… δημοκρατία (της) στην υφήλιο.
Διεργασίες και σκέψεις υπαρχουν από πριν. Έτσι το 1996, εμφανίζεται το πρώτο προς ψήφιση νομοσχέδιο, έχοντας σαν απώτερο στόχο τον έλεγχο του τότε αναπτυσσόμενου διαδικτύου:
1. Communications Decency Act (1996)
Εδώ σαν πρόσχημα υπήρξε ο έλεγχος της πορνογραφίας στο διαδίκτυο. Ωφελημένοι κυρίως από αυτό θα ήταν η βιομηχανία του θεάματος.
Βλέπετε ΠΑΝΤΑ, όταν ψηφίζεται ένα νομοσχέδιο, ασχέτως του τι αφορά, εμμέσως είναι προς όφελος συγκεκριμένων ισχυρών συμφερόντων.
Το Αμερικάνικο Κογκρέσο βρέθηκε σε αδιέξοδο, καθώς όπως αποδειχθεί το συγκεκριμένο προς ψήφιση νομοσχέδιο ερχόταν αντιμέτωπο με την Πρώτη Τροποποίηση δικαιωμάτων του συντάγματος των ΗΠΑ.
Τελικά δεν πέρασε εκείνη την εποχή.
2. Child Online Protection Act (1998)
Εδώ δυο χρόνια αργότερα, έρχονται πιο οργανωμένοι και προσπαθώντας να έχουν και την κοινή γνώμη μαζί τους. Ευαίσθητο βλέπετε το πρόσχημα, καθώς αφορούσε την προστασία των παιδιών.
Όπως ήταν αναμενόμενο το νομοσχέδιο αυτό ψηφίστηκε. Ευτυχώς όμως υπήρξαν κάποιες φωνές διαμαρτυρίας από κάποιους διορατικούς ανθρώπους και έτσι εκμεταλλευόμενοι το δαιδαλώδες νομικό σύστημα, απέδειξαν πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν πολύ ακαθόριστο και γενικό, language too broad όπως λένε οι Αμερικάνοι και έτσι με ομοσπονδιακό διάταγμα δεν τέθηκε σε ισχύ.
3. Internet School Filtering Act (1998)
Βλέποντας πως το θεμα με τα παιδιά είναι πολύ καλό πρόσχημα, επανήλθε μια νέα πρόταση για έλεγχο στην ουσία όλων των μαθητών και φοιτητών, δίνοντας τους κοινώς περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Αρκετά σημεία αυτού του νομοσχεδίου και στο σημείο που αφορούσαν εκπαιδευτικά ιδρύματα, περάσαν, μα παρ’ ολ’ αυτά το νομοσχέδιο σαν σύνολο απερρίφθη, κυρίως λόγω της αντίκρουσης του με στοιχεία του συντάγματος την ΗΠΑ και πάλι.
4. Deleting Online Predators Act (2006)
Μεσολαβεί ένα διάστημα κοσμογονικών αλλαγών στον πλανήτη. Οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις σε κάθε γωνιά. Οι ΗΠΑ με συμμάχους την Ευρώπη, δίνουν “μαθήματα δημοκρατίας” και έτσι οι πολυεθνικές τους προελαύνουν σε νέες αγορές, ισοπεδώνοντας τις τοπικές αγορές (όπως στην Ελλάδα πριν δεκαετίες, όσοι πιο μεγάλοι θυμόσαστε που λίγο μετά την είσοδο στην τότε ΕΟΚ, κάηκαν τα Μινιόν και Κατρατζος, χάθηκαν τα μπακάλικα και ψιλικατζίδικα από τις γειτονιές και ήραν οι πολυεθνικές αλυσίδες και super-markets).
Στο μεταξύ, ενώ κυβερνήσεις και εταιρείες ειναι απασχολημένες με την επιβολή τους στον κόσμο, το διαδίκτυο έχει κάνει την μεγάλη έκρηξη και έτσι η πρόταση που υπήρξε τώρα ήταν πολύ πιο οργανωμένη.
Και πάλι με πρόσχημα τα παιδιά, προσπαθούν να περάσουν ένα νομοσχέδιο που στην ουσία και με τις νομικίστικες ερμηνείες του, έδινε το δικαίωμα να γινεται άρνηση πρόσβασης σε στοχευμενους χρήστες σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες.
Διαδίκτυο υπό έλεγχο δηλαδή, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Καθόλου τυχαίο πως εκείνη την εποχή το ακτιβιστικο κίνημα στις ΗΠΑ ήταν πλήρως ενεργό και με κινητοποιήσεις μέσω διαδικτύου, γνωρίζοντας στους ανθρώπους πράγματα που αγνοούσαν.
Τελικά, ύστερα από αντίδραση εκπαιδευτικών και πανεπιστημιακών και φοιτητικών οργανώσεων το νομοσχέδιο αυτό δεν πέρασε, καθώς κάτι τέτοιο συνεπαγόταν πως θα περιορίσει την πρόσβαση σε εκπαιδευτικά χρήσιμες πληροφορίες.
5. Intellectual Property Enforcement Act (2007)
Τα πράγματα πλέον έχουν αγριέψει. Εδώ γινεται ευθαρσώς λόγος Πνευματικής Ιδιοκτησίας και την δυνατότητα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης να πιέσει αστικές κατηγορίες εναντίον των υπόπτων για παράβαση.
Και όλα αυτά κατόπιν υποδείξεων ιδιωτών και εταιρειών. Γίνεται αντιληπτό πως ένα από τα ζητούμενα είναι να δημιουργηθούν εξιλαστήρια θύματα για εκφοβισμό και παραδειγματισμό.
Αυτό υπήρξε πρόταση σε συνεδρίαση του Κογκρέσο και στην πράξη μπήκε στις καλένδες.
6. Cybersecurity Act (2009)
Εδώ πλέον έχουμε θράσος και την απροκάλυπτη παρέμβαση, φανερώνοντας πως τον έλεγχο τον έχουν καθαρά οι εταιρείες που επιβάλλουν τις απόψεις τους στις κυβερνήσεις.
Μεγάλη κατακραυγή και αν υπήρχε η πρόθεση να περάσει, αναγκαστικά κάτω από την πίεση των καταστάσεων απερρίφθη.
7. Cybersecurity Act (2010)
Εδώ είχαμε κάτι που ξεκίνησε ένας ακόμα εξαγορασμένος γερουσιαστής ο Joe Lieberman, ο οποίος προσπάθησε να περάσει μουλωχτά το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, τ’ οποίο δεν διέφερε στο παραμικρό από τις τακτικές που ακολουθούσε η Κίνα.
Φοβούμενοι την διεθνή κατακραυγή και επιπτωσεις, δεν το ψηφίσαν.
8. Combating Online Infringement and Counterfeits Act (2010)
Ο τίτλος και μόνο, καταμαρτυρεί την ουσία και την μοχθηρότητα αυτού του τερατουργήματος. Οι ακτιβιστικες οργανώσεις αντέδρασαν έντονα και έπειτα από έντονες πιέσεις ο δημοκρατικός γερουσιαστής του Oregon, Ron Wyden, ανάγκασε την Senate Judiciary Committee, να το απορρίψει πριν πάει προς ψήφιση.
9. PROTECT IP Act (2011) (2010)
Και φτάσαμε στο περιβόητο PIPA, λίγους μήνες αργότερα. Όπως παρατηρειτε οι πιέσεις και οι προσπάθειες είναι έντονες. Ενώ παράλληλα η μέγγενη σφίγγει τον καθημερινό άνθρωπο του πλανήτη με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, το ζητούμενο ειναι ο έλεγχος της πληροφορίας και ο εξαναγκασμός των καταναλωτών σε συγκεκριμένες αγορές, ενώ παράλληλα φίμωνε κάθε προσπάθεια δημιουργίας.
Εδώ όμως το θέμα αυτό φαινόταν να κάνει ζημιά σε μεγάλους παίκτες του διαδικτύου, οικονομικούς κολοσσούς με έδρα τις ΗΠΑ, όπως για παράδειγμα Facebook, Google, κλπ.
Το νομοσχέδιο αυτό, δεν πέρασε μα στην πράξη, μπήκε στο συρτάρι ώστε να τροποποιηθεί, προκειμένου να μην πλήττει τις εταιρείες αυτές, παρά μόνο τον καθημερινό άνθρωπο.
10. Stop Online Piracy Act (2011)
Και πράγματι αυτό έγινε. Έτσι αντί του PIPA, λίγο αργότερα είχαμε μια πιο βελτιωμένη και πιο αυταρχική πρόταση. Το περιβόητο SOPA.
Τον σάλο που ακολούθησε τον θυμόσαστε. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η προεκλογική περίοδος των ΗΠΑ.
Το νομοσχέδιο δεν αναιρέθηκε, μα μπήκε στο συρτάρι, ώστε “να βρεθεί μια λυση”.
11. Anti Counterfeiting Trade Agreement (2012)
Tην λυση καλείται να δώσει η Ευρώπη στην προκειμένη. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι, κρυφά από τους περισσότερους λαούς, υπογράφουν στο Κιότο της Ιαπωνίας την συνθήκη ACTA.
Το μέρος και οι παρευρισκόμενοι περνούν το μήνυμα πως μιλάμε και πάλι για παγκόσμιο νόμο, με την διάφορα πως αυτή την φορά γινεται προσπάθεια να επιβληθεί μέσω Ευρώπης.
Η Ελληνική Κυβέρνηση, ακόμα δεν έχει ενημερώσει για το παραμικρό και μάλιστα ήταν από τις πρώτες που συνυπέγραψε αυτό το νομοσχέδιο.
Διόλου τυχαίο τα επεισόδιά και η θέσπιση μέτρων που λαμβάνονταν στην Ελλάδα, κατασταλτικού πάντα χαρακτήρα και απάνθρωπα, ελέω κρίσης.
Οι αντιδράσεις κορυφώθηκαν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δηλωνει πως δεν θα το ψηφίσει. Στην πράξη το νομοσχέδιο έχει σπάσει σε κομμάτια και διατάξεις του έχουν περάσει εμμέσως πλην σαφώς μέσα σε άλλους νόμους του Ευρωκοινοβουλίου.
Μάλλον χρειάζεται μια βοήθεια από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού:
12. Cyber Intelligence Sharing and Protection Act (2012)
Πραγματικά νοσηρό και εφιαλτικό. Αν τα προηγούμενα τα χαρακτηρίζαμε ως φασιστικά, αυτό είναι κάτι ακόμα περισσότερο.
Περιλαμβάνει όλα τα προηγούμενα, πλήρως βελτιωμένα και πιο αυταρχικά, ενώ συγχρόνως δίνει και το δικαίωμα της ανοιχτής παρακολούθησης και για πρώτη φορά ειναι κραυγαλέα τα παράθυρα που έχει αυτό το τέρας νόμος για επιβολή αυτών και στην ίδια την καθημερινότητα. Πάντα ηταν και αυτό το ζητούμενο, μα εδώ έχουν ξεσαλώσει εντελώς.
Το νομοσχέδιο είναι σε αναμονή και όπως όλα δείχνουν η θα ψηφιστεί στο σύνολο του η στα περισσότερα μέρη του.
Οι συνεχείς προσπάθειες κρατών και πολυεθνικών για την αστυνόμευση του κυβερνοχώρου και τη συρρίκνωση των ψηφιακών μας δικαιωμάτων κινητοποιούν όλο και περισσότερους ανθρώπους να αντισταθούν και να συγκροτήσουν κοινότητες αγώνων με δράση τόσο στα ψηφιακά μέσα όσο και στον δρόμο. Ένα νεαρό κοινωνικό κίνημα παγκοσμίου βεληνεκούς, απότοκο των συγκρούσεων και των αντιφάσεων της μεταβιομηχανικής κοινωνίας, γεννιέται και γιγαντώνεται σε αρμονική σύνδεση με το σύνολο των λοιπών κινημάτων για την κοινωνική απελευθέρωση.
Οι κοινωνικοί αγώνες για τα ψηφιακά δικαιώματα από την ψηφιακή διαμαρτυρία και τον κυβερνοακτιβισμό μέχρι την κάθοδο στον δρόμο δεν αποτελούν ούτε πολυτέλεια ούτε απολιτική αποσπασματικότητα.
Τα νέα ψηφιακά μέσα κομίζουν διευρυμένες δυνατότητες και προοπτικές για την ανθρώπινη επικοινωνία, την συλλογική οργάνωση και την πολιτική δράση.
Συντελούν στη μετάλλαξη της δημόσιας σφαίρας των βιομηχανικών κοινωνιών με τρόπους που ευνοούν την ενίσχυση της θέσης των απελευθερωτικών κινημάτων μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Άλλωστε, πριν από κάθε μεγάλη κοινωνική επανάσταση των προηγούμενων αιώνων παρατηρούνταν αντίστοιχες μεταλλάξεις της δημόσιας σφαίρας, που επέτρεπαν την άνοδο ισχυρών κοινωνικών υποκειμένων – πρωταγωνιστών τέτοιων μετασχηματισμών.
Τα νέα μέσα δημιουργούν καινούργιους όρους και για τη συνεργασία των ανθρώπων, συγκροτώντας κοινά αγαθά και πλούτο στον πυρήνα της βιοπολιτικής παραγωγής, δηλαδή στην κόψη των πιο προηγμένων παραγωγικών τομέων της καπιταλιστικής οικονομίας.
Τέλος, οι εξελίξεις στις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών καθιστούν δυνατή την ίση πρόσβαση όλων στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης και μνήμης. Αυτό που ακόμη δεν διαθέτουμε είναι το πολιτικο – οικονομικό σύστημα, με το οποίο θα πραγματώσουμε κάτι τέτοιο (δείτε περισσότερα).
Ο χαρακτήρας των Alan Moore και David Lloyd, ο γνωστός V (V for Vendetta), λέει σε κάποιο σημείο το αυτονόητο:
Οι λαοί δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούςΑπό κάποια σχόλια που είδα στο διαδίκτυο, αρκετοί είναι οι πολίτες που θέλουν πιο γρήγορες εξελίξεις.
Ονειρεύονται, φαντασιώνονται μία γενικευμένη επίθεση στο «σύστημα» που θα το παραλύσει και θα φέρει τη «δύναμη» πίσω σε μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες ώστε να αποκτήσει ξανά η ζωή ταυτότητα και ανθρώπινο περιεχόμενο.
Η “εξέλιξη” μπορεί πράγματι να μοιάζει αργή.
Όμως, ας μην ξεχνάμε πως η κλίμακα των όσων συμβαίνουν, είναι γιγάντια, είναι κυριολεκτικά πλανητική και διεθνική.
Όσο αργή και να είναι η “εξέλιξη”, σύντομα-δηλαδή χθες- θα βρεθούμε όλοι στην ανάγκη να πάρουμε συγκεκριμένη θέση και να αποφασίσουμε με ποια πλευρά είμαστε.
Φοβάμαι, πως καθώς έχουμε μπει για τα καλά σε έναν νέο μεσαίωνα, επιστρέφουν ακάθεκτες και απαιτητικές οι κάθετες επιλογές, χωρίς ενδιάμεσους τόνους.
Κάτι το οποίο είχε χαθεί για τα καλά από την ανάγνωση και την ερμηνεία της πραγματικότητας, για πολλά χρόνια.
Από το «μαύρο» έως το «άσπρο» μεσολαβούσαν πάμπολλες αποχρώσεις μόνο που όχι μόνο άρχισαν να γκριζάρουν, αλλά τείνει να επικρατήσει το μαύρο με μία ελάχιστη φέτα λευκού. Το 1%.
Εδώ και χρόνια, οι ειδήσεις είναι μία κινηματογραφική ταινία.
Με μουσική, δραματικούς τίτλους, τρέιλερ, και «παθιασμένους» αφηγητές που περιγράφουν την εκάστοτε φρίκη:
Του πολέμου, του λιμού, του σεισμού, του καταποντισμού, της φωτιάς, της βομβιστικής επίθεσης, των ακρωτηριασμένων κορμιών, των βιασμένων παιδιών και πάει λέγοντας.
Μια φορά κι’ έναν καιρό, οι ειδήσεις ήταν ψυχρές κι ουδέτερες χωρίς το παραμικρό διακοσμητικό στοιχείο.
Έτσι, κάθε είδηση έμενε στην πραγματική διάσταση που αφορούσε στον κάθε ένα αποδέκτη και κυρίως άφηνε όλα τα περιθώρια στη σκέψη να λειτουργήσει με κρίση.
Κυρίως από τον πόλεμο στον Κόλπο και μετά, άρχισαν να μπαίνουν τα κινηματογραφικά και σκηνοθετικά στοιχεία. Έτσι, όσο η πραγματική φρίκη πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο, τόσο και η απάθεια εξαπλώνεται σαν επιθετικός μεταστατικός καρκίνος. Είναι απλό. Λίγη υποβλητική μουσική, υπότιτλοι και αφήγηση σε αργό ρυθμό μετατρέπουν τα πάντα σε «έργο».
Οι συστηματικοί αναγνώστες του osarena, έχουν διαβάσει τα όχι και λίγα σχετικά αρθρα. Οι υπόλοιποι με απλή αναζήτηση στην σελίδα, θα βρείτε πολλά και ενδιαφέροντα.
Θα επαναλάβουμε ότι για εμάς όλα αυτά δεν περικλείονται στο διαδίκτυο. Γνωρίζουμε καλά πως στην προκείμενη περίπτωση το διαδίκτυο είναι η απαρχή. Η αφετηρία για την στέρηση δικαιωμάτων και ελευθερίων. Στη συνέχεια όλα αυτά θα έχουν πλέον την απαραίτητη νομική υπόσταση για να βρουν εφαρμογη σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Το συγκεκριμένο άρθρο έρχεται την ημέρα που όλοι γράφουν για “νίκη” ενάντια στο ACTA. Εμείς όμως, δεν βλέπουμε την παραμικρή νίκη:
Κάτι τρέχει εδώ γύρω τελικά κύριε Jones και συ χαμπάρι δεν έχεις πάρει, δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, ε, κύριε Jones;*
πηγή